Labyrinth of Mind

เอางานคอมมิกที่ไปลงแจมเป็น guest ให้กับหนังสือแอนโทรออริของมาเลย์เมื่อปลายปีที่แล้วมาให้ดูกันค่ะ (หนังสือเค้าขายไปแล้ว เอามาลงบล็อกคงไม่ว่าอะไรเนอะ)

ธีมของเล่มที่เค้าให้โจทย์มาคือ School boy เด็กนักเรียนค่ะทั่นผู้ชม เค้าจะให้อีป้าแอนผู้ฝักใฝ่ในสายพลังเควายวาดเด็กนร.ละอ่อนน้อย!?! เล่นเอาทีนก่ายหน้าผากอยู่สองวันสามคืน เด็กนร.ไม่พอยังเรทใสกิ๊ง PG-15 อีกเล่นเอาคิดอะไรไม่ออกเลย 5555 เกือบจะบอกไม่หื่นส์ตรูทำไม่ล่ายยยยย แต่ในที่สุดก็เข็นออกมาให้เค้าจนได้อ่ะนะ (แพนด้าบอก พี่แอนก็แต่งเรื่องรุ่นพี่ชมรมว่ายน้ำสิ จะได้วาดกล้ามแซ่บๆสมใจอยาก ขอบคุณจ้ะแพนด้า แต่พี่เกรงว่าถ้าเลือกรุ่นพี่ชมรมว่ายน้ำ หน้ากระดาษสองหน้าตามโควต้าจะยัดไม่พอ เอิกกกกกก)

สำหรับมือใหม่หัดโดเอาเมื่อแก่อย่างอีป้าแอนแล้ว โจทย์เรื่องธีมเด็กนร.ก็ว่าคิดหนักแล้ว โจทย์เรื่องหน้ากระดาษสองหน้าก็ทำให้คิดหนักจนตีนกาขึ้นมากเข้าไปอีก คิดอยู่นานว่าจะทำเรื่องไรดีหว่าให้มันจบในสองหน้า ไปๆมาๆก็เลยออกมาเป็นตอนพิเศษโอมาเกะของออริหลุยส์เรนที่เคยเขียนลงในหนังสือมิราจเมื่อปีที่แล้วเช่นกัน กะหากินกับไอ้ลูกๆคู่นี้ไปเรื่อยๆแหละว่ะค่ะ เหอๆๆๆ

มีโปรเจ็คจะทำออริหลุยส์เรนเป็นตอนๆต่อเนื่องด้วย เป็นโปรเจ็คระยะยาวๆๆๆ ก็รอดูกันต่อไปนะคะ ต้องการคนลงแส้ เฆี่ยนชั้นที ซี้ดส์ส์ส์ส์ส์

ขี้เกียจพิมพ์ไทยในโฟโต้เฉาะ แปะเป็นซับไตเติ้ลไทยละกัน เอนจอยค่า

ในโลกที่สับสนวุ่นวายที่เราอาศัยอยู่
ชีวิตช่างเป็นเรื่องซ้ำซากจำเจ
ทุกๆวันเกิดขึ้นซ้ำแล้วซ้ำเล่าเหมือนหนังม้วนเก่าที่ฉายวนไปมาไม่มีวันจบ
ผู้คนเดินขวักไขว่ไปมาบนท้องถนน
เสียงแตรรถยนต์ก้องสะท้อนกลางสี่แยก
พนักงานบริษัทในชุดสูทเหมือนๆกันเบียดเสียดยัดเยียดในตู้รถไฟในชั่วโมงเร่งด่วน

ที่โรงเรียนกวดวิชา นักเรียนเตรียมเอนท์ก็กำลังขมักเขม้นเตรียมตัวสำหรับการสอบในฤดูใบไม้ผลิที่จะมาถึง

นั่นเป็นเรื่องที่ผมเห็นมาและจะเห็นต่อไปอีกไม่รู้กี่สิบกี่ร้อยพันครั้ง
จนกระทั่งเมื่อไม่นานมานี้เอง ที่ผมสังเกตเห็นอะไรบางอย่างที่แตกต่างออกไปในห้องเรียนอันแสนจะน่าเบื่อนี้

กลิ่นเหม็นแสบจมูกจากปากกาเคมีของอาจารย์
สูตรเรขาคณิตบนกระดานไวท์บอร์ด
เสียงหน้ากระดาษเสียดสียามพลิกตำราดังพึ่บพั่บ
ไม่มีอะไรผ่านเข้าสู่ห้วงความสนใจของผมได้
นอกจากเขา.....

*เหลือบ*

เขาช่างดูโดดเด่นจากทุกๆคนในห้องเรียน
ไม่สิ ถ้าจะพูดให้ถูกก็คือ เขาเป็นคนประเภทที่คุณไม่มีทางคิดว่าจะได้เจอในคลาสเรียนกวดวิชาได้เลย
ผมไม่รู้ทั้งชื่อและอะไรเกี่ยวกับเขาเลยสักอย่าง
ผมรู้แต่ว่าเขามาเรียนทุกๆคืนวันพฤหัส
แล้วผมก็รู้สึกตัวว่าลงเรียนคลาสเดียวกับเขามามากกว่าสองครั้งแล้ว

ผมอยากจะรู้จักเขาให้มากกว่านี้
ผมจึงแอบตามเค้าไปหลังเลิกเรียน
และผมก็ได้เห็นพวกเขา.....

หลุยส์ "ขอโทษที่ให้รอซะนานเลยนะ เรน กลับบ้านกันเถอะ ข้างนอกนี่หนาวจะแย่แล้ว"
เรน "ไม่เป็นไร รอแค่นี้เอง"
เรน "ว่าแต่ คิดยังไงนายถึงเลือกจะเอนท์หมอเนี่ย"
หลุยส์ "อืม ก็จะได้รักษาโรคเตี้ยตะแมะแคระของนายไง"
เรน "หุบปากไปเลย ไอ้เด็กเวร!!"

หัวใจของผมแหลกสลายไม่มีชิ้นดีราวกับใบไม้ที่ร่วงโรยในสายลมหนาว
หลังจากนั้นมาผมก็ย้ายไปเรียนคลาสวันจันทร์แทน

เอาเวลาไปตั้งใจเรียนเตรียมสอบเหอะว่ะ ไอ้หนูเอ๊ย

ปล. ไอ้หนูกินแห้วในเรื่องนี้ไม่มีชื่อก็จริง แต่แอบตั้งชื่อให้ว่าอีติ๋ม (Tim) เพราะตอนนั้นดูหนังเรื่องอีติ๋มตายแน่ เล่นง่ายๆยังงี้แหละ เอิกกกกกก 

ปลล. ขอบคุณหมีเอ้อีกครั้ง สำหรับคาแรกเตอร์นุ้งเรน สะใภ้รองผู้แสนเลิฟลี่ของป้าแอน อีหลุยส์มันเลือกเรียนหมอเพราะนุ้งเรนเป็นแรงบันดาลใจเชียวนะ 5555

อ่านแล้ว เมนต์ได้ตามสะดวกค่ะ โดโซะ!!!! 

edit @ 18 Mar 2009 00:11:12 by = a n n =